تبليغاتX
صنایع دستی

شيوع فرسودگي در حرفه بافندگي!

ديگر نمي بافيم!ديگر نمي بافند!جمله هايي که به هنگام مراجعه به بافندگان و واسطه هاي آن ها مي

شنويم!علت اين امر را در افزايش رفاه اين قشر مي توان جستجو كرد که با بدست آوردن نسبي آن بافندگي را

به کناري گذاشته و ديگر به سختي و آن هم در شرايط بسيار خاص مثل بافت قالي براي جهيزيه دختر خود به

سراغ آن مي روند.اگر نگاهي اجمالي به فعالين حال حاضر اين حرفه بيندازيم آنان را کساني خواهيم يافت که

چرخ زندگي آن ها به کندي مي چرخد و براي گذران امورات خود مجبور به اين کار هستند.مطمئنا اين قشر

تنگدست با افزايش رفاه و يافتن روزنه ديگر براي گذران زندگي به مانند ديگر بافندگان در سريعترين زمان ممکن با

بافندگي خداحافظي کرده و تجهيزات و دار قالي آن ها را در گوشه انبارها بايد جستجو کرد.به نظر نگارنده عدم

منزلت اجتماعي اين حرفه،بي تفاوتي توليد کنندگان و افراد مرتبط با اين حرفه به مشکلات بافندگان و عوامل

متعدد ديگر باعث شيوع فرسودگي در حرفه بافندگي گرديده است.بر فعالين و مسئولين واجب است تا هر چه

زودتر به فکر چاره و ارائه راهکار هايي براي برون رفت از اين مشکل باشند.غفلت در اين مورد منجر به وقوع مرگ

بافندگي خواهد شد که عواقب و تبعات سنگيني به دنبال خواهد داشت.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم مرداد 1388ساعت 0:7 توسط عبدالسلیم قره بائی| |

نگاهی کلی به وضعیت کنونی کارگاه های رنگرزی سنتی بروجن

1.کارگاه رنگرزی استاد کرم الله ویسی:چندی پس از فوت ایشان در حدود سال 1383 کارگاه بسته شده است
2.کارگاه رنگرزی استاد مظفر یلمه:تقریباً 2 سال قبل از فوت استاد به علت بی رونقی در کار و کاسبی کارگاه تعطیل شده است
3.کارگاه رنگرزی استاد علی ضامن یلمه:کارگاه بسته شده است
4.کارگاه رنگرزی استاد بهرام جهانی:کارگاه بسته شده است
5.کارگاه رنگرزی استاد پناهپور:به علت بی رونقی و کساد کار و کلاهبرداری از ایشان کارگاه بسته شده است
6.کارگاه رنگرزی استاد علی افشاری:کارگاه بسته شده است
7.کارگاه رنگرزی استاد شهریار یلمه: فعالیت این کارگاه به کار با یک عدد پاتیل در محل خانه مسکونی ایشان محدود شده و ایشان تمایلی به مصاحبه نداشتند

ادامه مطلب
نوشته شده در شنبه بیست و سوم آذر 1387ساعت 18:26 توسط ربابه تقی زاده بروجنی| |

مقدمه
 گیوه این پای افزار کهن از قدیمی ترین صنایع دستی این مرز و بوم به شمار می آید.در مورد تکامل این هنر صنعت متاسفانه اطلاعات کمی در دسترس می باشد.البلخی تاریخ نویس معروف در سال 1105 میلادی متذکر میشود که غندیجان (جمیله امروز)در فارس در صنعت گیوه بافی مشهور بوده،و در سال 1340 میلادی که مستوفی جغرافی نگار از آنجا بازدید کرده می نویسد که پیشه گیوه بافی در اوج تکامل بوده است.
گیوه یک پای افزارقدیمی راحت و سازگار با آب و هوای معتدل ایرانی است که البته با زحمت فراوان تهیه شده و حاصل دست رنج چندین نفر اعم از زنان و مردانی است که هنرمندانه کوشیده و با هنر و سلیقه و البته مهارت فراوان خود کفشی را آفریدند که با داشتن خصوصیاتی چون خنک،سبک و قابل شستشو بودن در بین افرادی همچون روستائیان و کشاورزان پذیرفته شده و سالهای متمادی از گذشته تا کنون مورد استفاده قرار گرفته است.این پای افزار از ساده ترین مواد تهیه شده و با ساده ترین روشها نیز ساخته و پرداخته می شود.مراحل ساخت و تولید گیوه حدوداٌ 2 روز طول می کشد که در 4مرحله چرم سازی رویه بافی ،تخت کشی،و گیوه دوزی خلاصه می شود که در ادامه این نوشتار مراحل ساخت به تفصیل ارائه خواهد شد.


ادامه مطلب
نوشته شده در چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت 20:45 توسط ربابه تقی زاده بروجنی| |